گفتار تلویزیونی آقای محسن رضایی در شامگاه روز شنبه 2/3/88 از ساعت 21.45 از شبکه اول سیما به مدت 30 دقیقه پخش شد.
از لحاظ تکنیک کاری در این برنامه، در 15 دقیقه از نماهای تصویری باز و خیلی باز و در 15 دقیقه از نماهای تصویری متوسط استفاده شده بود و از نماهای بسته خبری نبود.
گفتمان آقای محسن رضایی در این گفتار تلویزیونی ولحن معمولی و بدون هیجان و یکنواخت وهمچنین ارتباطات غیر کلامی او حکایت از فردی که قصد جدی رقابت در صحنه انتخابات را دارد نداشت و از اینرو برنامه های ارایه شده او در این برنامه کمتر توده های مردم را مورد خطاب قرارمی داد. گفتمان محسن رضایی بیشتر قشر های متوسط و متوسط به بالای جامعه را مورد خطاب قرار میداد و اغلب کلید واژ ه هایی که در این برنامه به قول او تیتروار، بکار برد، بیشتر جنبه آکادمیک داشت و خطاب به نیروهای تحصیل کرده جامعه بود وتوده های مردم چندان قادر به رمزگشایی ازاین مفاهیم نیستند.
بخش قابل توجهی از مطالب رضایی به گونه ای آکادمیک بود که انگار ایشان در صدد تدریس این مقوله ها بودند و مصداق های آنان را بخوبی در وضعیت کشور بیان نمی کرد و وضعیت موجود را نیز به جدی به چالش نمی کشید و بکار گیری گسترده افعال مجهول در جملات بیانگر آن بود که ایشان از رویارویی با دولت کنونی و شفاف سازی دیدگاهای خود پرهیز می کنند.از اینرو مشکلاتی را نیز بیان کرد که مجمل و سر بسته بودندو البته در بعضی موارد به نقد برنامه دولت کنونی نیز پرداخت.
نقد رضایی نسبت به دولت کنونی ،کلی ، سربسته و ملایم بود، هر چند بیان مهمترین جمله او در ابتدای شروع گفتارش؛ دایر بر اینکه ایران در حال حاضر از لحاظ سیاسی مقام اول منطقه و جزء ده قدرت اول جهان هست ، دیگر جایی برای به چالش کشیدن جدی برنامه های دولت کنونی را نمی گذاشت. در چند جای گفتار نیز که دولت کنونی به چالش کشیده میشد،رضایی هیجان، شور و حرارت خاصی از خود نشان نمی داد.
آقای رضایی مطالب آماده شده خود را از روی دست نوشته می خواند واین شیوه چنین القا می کرد که ایشان این مطالب را به صورت ملکه ذهن ندارد وآنها را برای ایشان آماده کرده اند و از اینرو یک ضعف برای ایشان به حساب می آمد. این شیوه ارایه همچنین نشان میداد که این نامزد انتخابات نه تنها بخوبی در جریان امور کشور نیست بلکه آمادگی خوبی نیز برای حضور در این عرصه ندارد. برنامه های رضایی در این گفتار بسیار پهنانگر و تیتروار بود ودر مجموع پیام های امید دهنده ای را برای توده های مردم نداشت .
از لحاظ ارتباطات غیر کلامی ایشان به ندرت از حرکات دست، سر وبدن استفاده کرد و در5 دقیقه آخر که دست نوشته ها را کنار گذاشت، از حرکات دو دست و سر استفاده کردو به عبارت دیگر گفتمان او کمی خودمانی شد اما از ابتدا تا انتها گشاده رو نبود و گفتاری رسمی ارایه داد که با مخاطب چندان ارتباط برقرار نمی کرد.
گفتمان محسن رضایی در این گفتار تلویزیونی بیشتر خطاب به اقشار متوسط و متوسط ببالای جامعه بود و گفتار مهندس موسوی بیشتر خطاب به اقشار متوسط و متوسط به پایین جامعه بودو در مقایسه این دو گفتار ، گفتار تلویزیونی مهندس موسوی بهتر می تواند در افکار عمومی اثر گذارد.